"Yeterince olsaydı, yitip gitmezdi."
Neden böyle olduk biz, ne yetmedi bize, ne fazla geldi, yok yok eksik? Ben olduramıyorum denklemleri, eşitliği sağlayamıyorum, kefeleri denk getiremiyorum bir türlü. Dönüp dolanıyorum etraflarında.
Bir gün okuldayken, hoca yan yana iki koca tahtayı matematik formülüyle kapladı; iki büyük, beyaz, yukarı aşağı kayar tahta ve tek bir matematik formülü… Ben yanımdakilere baktım önceleyin; garip bir tepki göremedim kimseden. Sonra bir daha baktım tahtaya, anlamlandırmaya çalıştım ve etraftaki kara bulutları savuşturmaya. İki koca, yukarı aşağı, dört bölümlü tahtada tek bir matematik formülü ve toplasanız dört ya da beş rakam; gerisi harfler, şekiller; a’lar, b’ler, x’ler, toplamlar, alfalar, betalar… Mağara insanı gibi kalınca ben koca sınıfta, ve dağılmayınca kapkara bulutlar, unuttum bir an verdiğim sözleri; matematik bana yetmedi. Yani yeterince matematik değildi. Zaten yeterince olsaydı, yitip gitmezdi.
Sonra koptum ben bir süre hayattan; garip ve eski parçalar geldi dudağıma; aklımı kaybedecek kadar karanlıktı ortam. İnsanlar benim gibi değil, yabancılardı ve ben de yabancıydım onlara. Herkese yabancı hissettin mi kendini, ey bu satırları okuyan? Ben sadece bu olayda değil, her zaman hissettim bu duyguyu. Elle tutulur ve savunulacak, ya da özümsenip devam edilebilecek, ya da özenilecek bir duygu değil bu. Ne üst görmek insanları kendinden ne de alt. Sadece yabancı hissedersin bazen; hiç bilmediğin bir müzikle, hiç kavrayamadığın bir şekilde dans ederken insanlar, senin aynı ortamda, yedi kırmızı ve yuvarlak köşeli yamuğun, aralarında sarı şekillerle birlikte desen niyetine geçtiği beyaz ve kalın tabağın üstünde, ince belli bardaktan çay içmen gibi. İnsanları aydınlatan ışık seni karartır; bir görünür çay bardağı bir kararır; müzik beyninin sınırlarını belirlemene yardım ederken ruhun dipsiz kuyularda kıvranır.
Böyleydi işte kararlar; ait olmadığım bir ortamda kendiliğinden alındılar.
Bundan sonrası bana kalsın; kendi kendime konuşmaya ihtiyacım var.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder